İlk tozu nerede süpürdüğünü aramakla ve mümkün olduğunca toplu olmaya ya da görünmeye çalışmakla mı alakalı? Toz, havada uçuşur; görünmez olabilir bazı ışık yanılsamalarıyla. Ya da saklanabilir, kutuya sığar. Tebeşir tozu, silgi tozu, sanki tekrardan bir şekilde ilk hâline benzemeyeceğini bildiğin ancak kir de demediğin bir şey. Aslında kullandıkça oluyor, birikiyor. Kullanmadığında da birikebiliyor. Biriktirdikçe daha görünür ve düzenli süpürme ile hafiflemek mümkün.
Miktarsız ancak yoğun ve akışkan ya da geçici çözümlerle arası çok iyidir. Bir şey olacağından da değildir, “bir şey olmaz”ların birikmesiyle de ilgilidir.
Burnundan getirebilir, burnundan girerse; hapşırırsın ve içinde tutmak istemez beden. Girdiğinde kontrol eder, dolayısıyla başka yollar bulmalıdır içinde birikmemesi için. Rüzgâr estiğinde esiş sırasında ferahlarsın ancak üstüne bir daha çeki düzen verirsin. Duygu halılarının altına süpürenler görüntüyü kurtarır. Farkındalıkla, nefesle içinin dalgasını köpürttüğünde sular kıyıdan bir şeyler alırlar veya geri verirler. Tozları üfleyerek temizlemeye çalıştın mı? Ya da çok tozlu bir şeye üfledin ve o şekilde yüzüne bakıp güldün mü? Suyla çıktığı için görüntüyü kurtaran…
Neden tozlanıyor biliyor musun? En iyi temizlik malzemeleri tozu kendi kendilerine mi muhteşem bir özenle içlerine çekiyorlar?
Tozların içinden geçebilirsin, peki değişimlerle aran nasıl? Bilmiyorsan onları daha detaylı dinlemek için tozlarla savaşmayı bir kenara koyabilirsin. Tozun zamanı yok, birbirine zamansızca bakan nesnelerin bir arada vakit geçirmesi gibi. Farkındalıklı bir teslim olma ile düzenli bir süpürme rutini. Aslında yer değiştirme ile geçen zamana bir gönderme gibi; kimi zaman hareketsizliğin yoğunluğundan bir kaçış hâli. O hareketsizlik, hareketin kalitesini beslerken oluşan yeni boşluklarda henüz tozlar görünür de olmayabilir; bir zamanlar “Burada dursun,” dediğin ve sonradan unuttuğunu fark etmeyi bir kenara bırakıp, yer değiştirmeye etki etme kararın. Görmemiş gibi yapmamak, gözlerini kapatmanın bir tercih olduğunu da hiçbir zaman unutmadan… Belki de her şey geçici bir çözüm, çünkü toz da sonrasında ne olacağını bilmiyor. Geldiği formu görmüş olanlar olabilir, ancak ne yaşadığını ve o hâle nasıl geldiğini başkaları onlar adına düşünürse belki bulabilir.
Tozun suyla tanışmasından hemen sonra biraz direnç uyguladığından, yüzeyde kalır. Vakit geçirir, suyun en derinlerine ulaşıp tortu kıvamına gelmesi epey bir vakit alabilir. Suyun altında gözler kapalı bir şekilde hareketsiz kalmaya çalıştığında ben de bir toz gibi davranmış olurum. Derinlik destekli olursa, yüzey de gitgide bunu fark edecektir. Bir şarkı sözü: “Ash to ash, dust to dust, fade to black; but the memory remains.” Hapşıranlara arada farklı bir şey diyesim geliyor; “Toz mu rahatsız etti?” diye hiç sormadım mesela. Tekrarlarını saydığım hapşırıklar bazen güldürmüştür ve garip garip öneriler hiç bitmez; beden istemiyor bu tozu.
(Not: Şarkı Metallica-The Memory Remains)
(Anlamı: Külden küle, tozdan toza, siyah olana kadar sol; ama hafıza kalıcıdır.)
