Babası Allah olan bir sokak çocuğu gibiyim
Evimde kendi sesim bile yok
Balkonda anlam vermeye çalıştığım yıldız sesleri
Ceplerimde birkaç sigara izmariti
Ve bir busecik rüzgârla uçurumdan düşen ben
Biraz erik çalsam çocuk olacağım sokaklarda
Yalnızlığım silinecek bir süreliğine
Adımlarımı yavaşlatırım
Belki o zaman bu kadar çok sevmezdim
Antalya’da bir yaz akşamını
Ölmeseydi, ölmezdim
Açığa çıkan her yara,
Dengini bekleyen bir insandır.
Ölmek berbat, yalnız yaşamakta
Dengi olmayan insanların
Dengine yanlış zamanda denk gelmesi
Dengesiz bir şiir dizesi gibi
Berbat bir şiir yazdım iç sıkıntısından
Kelimelerim olmasa, kendimi nereye asardım
İnsan kendini zaman zaman öldürmeli
Bir kelimede, bir şarkıda
Ya da bir buse ile yardan düşmeli
Sen bunu beğenmezsin
İç sıkıntısı
İnsan, bazen en kötü şiirini yazar
Yaraları çabuk iyileşsin diye
Ölmek bir Akdeniz akşamı gibi
Kelimeler, bazen katilidir insanın
Gündönümü
Ben en büyük yaramı çok özledim
Ölüm de ölür bir gün…
