Bir mevsim daha geçti içimden,
Toprağın sessizce çatlaması gibi
Ne ektiğimi hatırlıyorum,
Neye dönüşeceğini bilmiyorum.

Ben artık
Yarını bugünden biçimlendirmiyorum.
Bırakıyorum önce ellerimi
Sonra parmaklarımı
Toprağın kendi zamanına.

Belki de
Geleceği değiştirmek değil,
Ona yer açmaktı beklemek.

Sonra o geldi,
Tam da çatlakların kapanmayacağını sandığım yere
Gürültüsüz, acele etmeden
Çatlaklardan süzülen filiz.

Bazıları hasada hazırlıyor insanı.

Bu yazı sana ne hissettirdi?