Hatalarım, pişmanlıklarım hepsi bir gölge gibi beni takip ediyorlardı!
Hepsi beni takip eden simsiyah bir gölgeydi sanki…
Arkamı dönsem ulaşamadığım, yoluma devam etsem barışamadığım duygulardı!
Geçmiş, geleceğin gölgesiydi sanki; umutların peşini bırakmıyordu.
Hayaller ve umutlar geleceğe inatla yürüyorlardı.
Simsiyah geçmişin gölgesinden, aydınlık bir geleceğe inatla yürüyorlardı.
Ben de onların ellerinden tuttum, geçmişin karanlık gölgesinden sıyrıldım.
Kin, öfke, sahte yüzler, geçmişin karanlık gölgesinde saklandılar!
Ben geleceğe yürüdüm, ardıma bakmadan…
Umutla, inançla, güneşli günlere yürüdüm.
Merakla ardıma baktım sonra; beni takip eden geçmişin gölgesi, sadece çocukluğumdu.
Güldüm ve yoluma devam ettim, yürüdüm…

Bu yazı sana ne hissettirdi?