Hayat bazen görünmez bir askı gibidir. Dokunmaya cesaret edemediğimiz duyguların, içimizde kalan cümlelerin, yarım kalmış hayallerin usulca asılı durduğu bir askı. Kimi zaman fark etmeden omuzlarımızda taşıdığımız yüklerin adı da budur aslında. Tamamlanmamış hikâyeler, yarıda bırakılmış yollar ve söylenememiş vedalar.
İnsan en çok gerçekleşmeyenleri taşır içinde. Kavuşamadığı aşkları, çıkmaya cesaret edemediği yolları, ertelediği hayalleri. Çünkü tamamlanan her şey zamanla bir hatıraya dönüşür. Hatıralar ise ne kadar kıymetli olursa olsun zamanın içinde yavaş yavaş yerini bulur. Ama yarım kalanlar öyle değildir. Onlar, kalbin en sessiz köşesinde yaşamaya devam eder. Sanki bir gün kapımızı yeniden çalacakmış gibi sabırla beklerler.
Belki de bu yüzden bazı aşklar hiç unutulmaz. Çok yaşandıkları için değil, tamamlanamadıkları için. Sonuna nokta konulamamış bir cümle gibi, yıllar geçse de insanın içinde yankılanırlar. Ne tamamen giderler ne de gerçekten kalırlar. Askıda kalmış bir mevsim gibidirler. Ne tam yaz ne de tam kış. Sadece içimizden geçen her rüzgârda kendilerini yeniden hatırlatırlar.
Hayaller de böyledir. Bir zamanlar içimizi kıpır kıpır eden o düşler, hayatın telaşına karışır, sorumlulukların arasında sessizce bir köşeye çekilir. Unuttuğumuzu sanırız ama her yeni başlangıçta, her derin nefeste, her cesaret arayışında yeniden çıkarlar karşımıza. Çünkü askıda kalan hiçbir hayal insanın içinden tamamen silinmez. Sadece zamanı gelene kadar sessizce beklemeyi öğrenir.
Belki de insanı en çok yoran, kaybettikleri değil; yarım bıraktıklarıdır. Kayıpların bir vedası vardır. İnsan zamanla kabullenmeyi öğrenir. Ama askıda kalanların, ne vedası vardır ne de kesin bir sonu. Zamana bırakılmış eski bir fotoğraf gibi hep aynı yerde dururlar. Her dönüp baktığımızda başka bir anıyı, başka bir duyguyu usulca avuçlarımıza bırakırlar.
Yine de askıda kalan her şey hüzün değildir. Bazen umut da öylece bekler. Bir gün gerçekleşecek bir hayal, yıllar sonra kapıyı çalacak bir mutluluk ya da imkânsız sandığımız bir kavuşma. Belki de hayatı güzel yapan biraz da budur. İnsan, gerçekleşmeyen ihtimallere rağmen umut etmeyi bırakmadığında yaşamaya devam eder.
Ve belki de hepimiz gerçekleşenlerle değil, yalnızca içimizde askıda kalanlarla da tamamlanırız. Çünkü insanı insan yapan, bazen sahip olduklarından ço;, vazgeçemediği umutları, yarım kalan hikâyeleri ve kalbinde hâlâ yer açtığı ihtimalleridir. Belki de yaşamın gerçek güzelliği tam da burada saklıdır, bize daima yeniden başlamayı fısıldayan sessiz umutlarla birlikte…
