Dünün çığlığında kaybettim seni
Bugünün sessizliğinde aramayı bıraktım.
Kızılırmak’ın şahitliğinde susmuştuk saatlerce
Kavuran güneşin sarısı boyardı gözlerimizi
Serçelerin şarkısı yapışmıştı dudaklarımıza
Öyle içten bir tebessüm işlemişti içimize…
Sonra mevsim güze döndü gözlerinle anlaşıp
Gölgeler vazgeçti bizden…
Hüzünler büyüdü sözlerimizde.
Kendi dizelerinin soğukluğu sardı sarmaladı.
Yokluğum acıtmadı tek kişilik saltanatında…
Denedim sonra.
Yeniden…
Mevsiminden önce ektiğim çiçeklerim kurumuş çoktan.
Toprağım değildin.
Tohum neylesin sevgili?
Bugünün sessizliğinde bıraktım seni…
Ve gölgelerimizi…
