ce bir eylem değil, aynı zamanda ruhun kendini ifade etme biçimidir. Her kelime, her nota, her bir boya; ruhta gizlenen, dışarıya çıkmayı bekleyen sessiz ama bir o kadar da güçlü bir hazineyi açığa çıkarır. Bu hazinenin çıkışıyla ruh, kendini ortaya koymasının yanı sıra açığa çıktığı toplumda içsel bir dönüşümün tohumlarını atar. Ruh ne kadar özgürce ifade edebilirse kendini, tohumları atılan içsel dönüşüm süreci hızlanır, büyür, gelişir ve o toplumda kök salar. Yaratımın gücüyle köklenmiş olan bu içsel dönüşüm artık bireyin ruhunda yer edinmiş ve bireyin ayrılmaz, yegâne parçası olur.
Yaratım gücüyle yanıp tutuşan bir bireyin olaylara kayıtsız, durağan olabilme ihtimali yoktur. Yaşadığı toplumda bir olay olur; içini parçalar ve yüreğini bir notaya aktarır. Kazığı yemiştir en yakınlarından bir yazar ve kazığın derin yaralarını bir mürekkep damlasıyla sarar. Bir ressam vardır; görebilen, göremeyen gözlerin görmediğini. Gözlerini pervasızca kapayan güruhun ortasında, varoluşunu tablodaki sessiz çığlıklarıyla sürdürür. Hele bir dansçı vardır ki her bir hareketi, her bir duruşu devrim niteliğindedir…
Yaratıcıdır insan. Acımasız, zalim şeylere dayanamayan; çığlıklarını, direnişini yaratımla sağlayan. Şifacıdır bu yaratıcı insan. Yaratımlarıyla hem kendisine hem de diğer ruhlara şifa veren. Sevilen, bir o kadar da nefret edilen yaratıcıdır insan. Yaratımları kimisine panzehir, kimisine de zehir olan. Acımasızdır, bir o kadar da şefkat sahibidir aynı zamanda. Ezer geçer ayağının altında kötülükleri ve ona sahip çıkanları. Çıkarır foyalarını riyakâr olup “riyakârsızca” davrananların.
Yaratım gücünü kullanamıyorsa bir insan, beynine sırf caka satmak için onca gereksiz bilgi yığınını dolduran kişilerden bir farkı kalmaz. Hele farkına varamıyorsa kendisinin yaratıcı gücüne; değil iki, yüz tane güzellik alsın hayatına, dışsal yaratımın getirdiği bu güzellikler onu tatmin edemeyecektir. Bir aldığı şey iki olacak, iki aldığı şey üç olup birbirine katlanarak bitmek bilmeyen bir açgözlülüğün, hırsın pençesine düşecektir. Halbuki görse o yaratım ışığının içinde nasıl parladığını, görse yaratıcının dışta değil de kendinde, yani kendi olduğunu; o vakit yarattığı güzellikler zümrütlenecek yaşayanda ve yaşayacak olanda bir ömür boyu…
