Geçtiğimiz günlerde, kıymetli dostumun dünyalar güzeli kızının hayal dünyasına misafir oldum. Bana kendi elleriyle çizdiği o güvenli sığınağını hediye ederken içine de nahif bir not iliştirmişti: “Odadaki eşyalarla konuşmak ister misin? Dertlerini anlatabilirsin. Ha, sakın unutma; başkan Bayan Yatak.”
Bir çocuğun gözünde yatağı ‘başkan’ ilan etmek, o odayı dünyanın en güvenli kalesi yapmak… Yetişkinlerin karmaşasında unuttuğumuz o duru şifa kaynağını, minik bir dostun bakış açısı hatırlattı bana. Biz kadınlar, hayatın yükünü omuzlarken bazen sadece bir “yatak başkanına’” dert anlatacak kadar durulmaya, zihnimizi çocuk kalbinin dinginliğine bırakmaya ihtiyaç duyuyoruz.
Küçük dostum, bana kalbinin en güzel odasının kapısını araladı. Şimdi ben de bu emaneti şifaya ve yeniden başlamaya inanan tüm kadınlarla paylaşıyorum.
Peki, biz büyürken hangi ‘başkan’ımızı kaybettik? Hangi köşemizi dert ortağı olmaktan çıkarıp yalnızca işlevsel birer nesne hâline dönüştürdük? Belki de ihtiyacımız olan, çocuksu bir ferasetle yatağımıza oturup başımızı yastığa koyduğumuzda konuşabileceğimiz o güvenli alanı tekrar keşfetmektir.
Bugün bu emanet hepimize bir hatırlatma olsun: Kendi güvenli kalelerimizi inşa etmekten, huzur bulduğumuz alanlara sahip çıkmaktan çekinmeyin. Sizin ‘başkan’ınız neresi? Hangi köşeniz dertlerinizi dinlemeye hazır? Gelin, bugün çocukluğumuzun o duru bilgeliğine bir selam gönderelim. Çünkü biz kadınlar, birbirimizin hikâyesini duydukça ve kendi dünyalarımıza şefkatle misafir oldukça iyileşiriz.
Bu satırlar, hayal dünyasındaki o güzel ‘başkan’ ile beni tanıştıran, duru kalbiyle bana ilham olan Elif İkra’ya…
(Not: Paylaşılan bu hikâye için minik dostumun ve kıymetli annesinin izni alınmıştır.)
