Dünyanın çeşitli ülkelerinde kadınlara yapılan pek çok işkence yer alır. Bu işkenceler herhangi bir güzelleştirme kisvesinin altına gizlenerek yapılır. Coğrafyadan coğrafyaya bu değişiklik gösterse de son hep aynıdır. Kadın ölümü.
Bir dönem Avrupa’da otuz ile altmış bin aralığında kadınlar, erkekleri yoldan çıkartma gerekçesiyle yakıldı. Bu kadınların çoğunluğunu yalnız, yaşlı ve fakir kadınlar oluşturuyordu. Şeytanın soyundan geldiği iddia edilen kadınlar canice katledildi. Avrupa, kadınların yakılmasını tercih etti, daha çok canlarının yanmasını istedikleri için. Benzer olaylar Amerika kıtasına da sıçradı. Salem mahkemeleri kurularak binlerce kadın asıldı. Dini temsil ettiği sanılan gelişmemiş beyinli erkek bireyler, daha sonraları bu olayın kendi kötü benliklerinden geldiğini kabul etmediler. Kadın cahil bırakılır ve suçlanırsa eğitimsiz bırakılan çocuklar kendi himayelerine daha çabuk geçebilirdi. Amerika’yı saran cadılık vakasının, aslında çavdara yapışık yaşayan bir mantarın sebep olduğu öğrenildi. Mantar tüketildiği andan itibaren ağır halüsinasyonlara sebep olmakla kalmayıp, tıpkı ateş gibi vücutta yanma hissiyatı yaratıyordu. “Arındırma” anlamında kadınlar öldürüldü.
Bizim ülkemizde durum biraz daha farklıydı. Padişahların gözdesi olma, işleri güçleri sadece erkek çocuğu dünyaya getirerek el altından tahtı yönetme durumu vardı. Anadolu kadınları ise hayatlarını toprak işlerinde, gündelik ev işlerini yaparak ve hiçbir hakları olmadan geçiriyorlardı. Daha sonra Atatürk sayesinde Türk kadınları pek çok hakkı diğer ülkelerden daha önce kazandı. Günümüz ülkesinde ise avcılık sezonları başladı. Cadılık avından hiçbir farkı olmayan bu ölümler kimi zaman keman kutusuna, bidona sığdırılarak gerçekleşiyor. Ölüm süsü olarak balkonunda gösterildiği oluyor. Sokaklarda göz göze gelip, başına bir şey gelecek korkusu taşıyan nice kadın asık suratlı gezdiği için “mutsuz” olarak damgalanıyor. Demokrasi adı altında, kadınlara karalama hakkını kendinde gören bazı devlet adamlarının sözleri şu şekilde tarihin karanlık sayfalarına geçti:
“Ben zaten kadın erkek eşitliğine inanmıyorum. Kadına şiddet abartılıyor.”
“Annesi tecavüze uğruyorsa çocuğun suçu ne? Annesi ölsün!”
“Tecavüzcü, kürtaj yaptıran kadından daha masumdur.”
“Kadın iffetli olacak, herkesin içinde kahkaha atmayacak!”
“Anneler, annelik kariyerinin dışında bir başka kariyeri merkeze almamaları gerekir.”
“Bayanlara evdeki işler yetmiyor mu?”
“Kızlar okuyunca erkekler evlenecek kız bulamıyor.”
Gelelim İran halkında yaşayan kadınların çilesine… Tarihler 1979 yılını gösterdiğinde Pehlevi hanedanlığı iktidardan uzaklaştırıldı. Monarşinin yıkılışına sevinen zavallı halkın mutluluğu kısa sürdü. İran İslam Cumhuriyeti kuruldu. Anayasanın 20. Ve 21. maddelerinde derhal değişikliğe giderek, kadınlara verilen demokratik haklar kaldırıldı. Kamusal alanlarda zorunlu başörtüsü getirildi. Sadece yüzleri ve elleri görülmek suretiyle dışarı çıkabiliyorlardı. Kurallara uymayan kadınlar şiddet görüyor ve hatta yaşam hakları ellerinden kolayca alınabiliyordu. Son zamanlarda yaşanan ekonomik sıkıntılar giderek artınca, halk çareyi sokaklara dökülmekte buldu. Eylemler hız kesmeden devam ediyor. Başörtülerini sokaklarda yakan kadınlar ağızları kan içinde “Ben zaten kırk yedi yaşında öldüm!” gibi cümlelerle hükümeti eleştiriyor. Din rejimi adı altında yapılan bu kadın istismarlarının azalmasını temenni ediyorum.
Çingene krallığı,
Çiğ çiğ yenen ten, ruh.
Zırnık diyemediler, tuğla koyamadılar.
Yıkılmanın eşiğinde sabaha beş kala kırıldın.
Bükülmedin diye mi?
Böyle vah, tüh görmedim ben.
