Beyazın keşmekeşliğine açtım kendimi
Sonrası hep vurgun oldu
Yitip gittiğim de oldu
Sıcak demirin avazı çıkmış gibi dövülme sesinde
Çın çın duyduğunuz yalnızlığımdı
Sürgüne döndü beyazım
Gecenin karanlığını tek kişilik battaniyeden söküp aldığımda
Bir yığılma gibi kaldı hüzünlerim
Kırmızı semenderden çaldım aşkımı
Ki hiç aralık ayına benzemiyordu
Onun şöminesinin önünde buldum kendimi
Sıcacık bir tarhanaya kaşık atarken
“İskele alabanda” diyor
Yelkenlisi de afiliymiş
Kimsenin bilmediği diyarlardan birine gidiyoruz. Ufukta küçük bir adacık göz kırpıyor. Nedir bu ada, kimlerdendir? Bilinmezliğin ortasında şapka çıkartan ada mı olur canım? Omuz silkiyor. Tuhaf kılıklı bu adamın geçenlerde ortak hüzünlerimizi yabana attığını görmüştüm. Beni hem şaşırtıyor hem de sevindiriyor. Nasıl beceriyor bilmiyorum ama onun pusulasına güveniyorum. Kalbin gösterdiği güzergâhı izledi şimdiye dek ve hiç yanılmadı.
“Beyazı sevmem ben.”
“Ben de.”
“Ne diye beyaza gidiyoruz o zaman?”
“Her kıvrımında ayrı ayrı renkler çıkıyormuş da ondan.”
“Siyah çıkar mı peki bu kıvrımlardan?”
“Biz geceden bozma insanlarız zaten, illaki görürüz siyahı.”
Beyazın kana susamışlığını küçük yaşlardayken görmüştüm. Hiç sevmezdim içinde göz kırpan sinsiliğini. Onun içlerine giriyor olmak beni kaygılandırıyor. Adam sakin, kendinden emin. Öyle büyük burunlu, ne istediğini bilmezlerden değil. Bir bildiği vardır. Olmazsa bu rengi koyultmalıyız.
“Sen demez misin yarının ne getireceğini bilemeyiz, iyi olacak diye?”
“Derim…”
“Beyazın büyüsünden ne diye korkuyorsun?”
“…”
“Saflığının ardında koca bir hain gibi bekliyor çünkü,” diyemiyorum. Siyahın tonlarına bakıyorum da hiç oralı değiller. Kendime de şaşırıyorum. Çocuklar gibi şen siyahım. Gerimizde bıraktığımız koyu tonların alacalığıyla oynuyorlar.
Adaya benden önce ayak basıyor. Sahiden her kıvrımından ayrı bir renk fışkırıyor.
“Hakikat çeşmesi varmış buralarda.”
Ben gemiden inmek istemiyorum. Elini uzatıyor, gülümsüyor. Siyahlarım kopup gidiyor üstümden.
“Hadi gel.”
Çekinerek tutunuyorum eline. O önde, ben arkada gidiyorum. Sedef renkler göz kırpıyor bana, açık pembeler tatlı tatlı gülümsüyor. Benim siyahlar çoktan arkadaş olmuş diğer renklerle.
“Çeşme uzakta mı?”
Sadece bakıp gülümsüyor. Ne tuhaf bir adam. Konu gemisi, denizi, adası olunca nasıl da kendinden emin.
“Seni bildiğimden beri denizlerin canavarı olmaktan çıktım ben. Kıyılara adım atmak yasak dedim, adaya değil.”
Ay bir de göz kıpıyor! Hoşuma gidiyor, mızmızlığı bırakıyorum açık maviye doğru.
Uzakta bir çıkıntı var. Siyahlarım içinde şakalaşıyor. Grili beyazlı, kalın kesme taşlı bir çeşme selamlaşıyor bizimle.
“Demek beyazın hain olduğunu söylüyor karalar bağlamış kalbin?”
Gür sesi kulaklarımda yankılanıyor. Siniyorum adamın arkasına.
“Sen de sevmiyorsun beyazı?”
“Evet.”
“Doğruları duymak için yaklaşın bana, sessizliğimi için kana kana. Bakalım ne söyleyecek ruhunuza?”
Oyuk tası daldırıyor adam çeşmeye. Önce kendi içiyor. Korkuyorum, ensem ürperiyor. Sırtını dikleştiriyor, gülümsüyor.
“Ne söyledi?”
“İçmeden bilemezsin.”
Tekrar dolduruyor, tası uzatıyor bana. Çekingenliğim üzerimde, almak istemiyorum. Siyahlığım destek oluyor, elime alıyor ve içiyorum.
Önce üşüyor sonra rahatlıyorum. Ruhumda bir kişneme sesi. Yılkı gibi koşuyor diğer renklere doğru. Tüm renkler selamlıyor beni.
“Evine dönüyor beyazım,
Sürgünüm bitti”
“Yalnızlığın da hüznün de.”
Çeşme de adam gibi gülümsüyor.
“Ruhunuza sağlık çocuklarım.”
Tüm renkler bizi sevgiyle kucaklarken, siyah ve beyaz birbirine kavuşmanın sevincini gözyaşlarıyla yaşıyor.
