Aciz duruma düştüğünde yanındaki sana acımalı mı?
Yanında olmak zorunda mı peki?
Gitmeyi tercih etmesi onu kötü biri yapar mı?
Varlığını varlığıma emanet edişim mi mecbur bıraktı beni sana?
Sen bir narın dört mevsim bereket vermediği gerçeğiyle yüzleşmedin mi henüz?
Ya da bir çiçek, tüm baharlarına sevdalı olabilir miydi hiç?
Gül bile dikeniyle sunarken sevgisini sevgilisine,
Ben, seni koşulsuz sevebilir miydim bu adem hâlimde?
O Adem ki nice Havvalar uğruna cennetleri feda etti bir dokunuşa.
Kabil’den geldi soyum, ondandır güzele tamahım.
Eksik bir akılla zamanında verdiğim mutluluk gayesi sözlerim, yıllara yenildi belki de,
Hesaba katamadığım ama katlandığım zamanlara say beni de…
Baktığın yerde kıpırtısını hissettirmiyorsa kalbim,
Kelam sana sevgiden bile değilse artık,
Bir türlü teslim olamıyorsam, bana aşkla bakan gözlerine,
Daha uzun uzadıya uzayacaksa iniltilerin,
Söyle tahammülüm olmak mı istersin sadece?
Her cümleyi, bir kırgınlığa bağlayışından usandım.
Kendi geçmişimden geçtim, senin için geleceğimden olma fikrini kim hükmettiriyor sana?
Demlenmesi, dinlenmesi gerek bazı duyguların.
Kalbimin içine sığdırılmadığını anlayamamaktan kaynaklı yaşadıkların,
Evvel ne ise evvelde kaldığı için mi sabıkalı kalbim?
Kaderi yaşamak istemeyişimin seçilmişliğine inandım.
Yorucu bir çağrı; yorucu bir kader…
Geceye bu kadar yakın olmanın hakikati ağır ağır iniyor üzerime, eziliyorum, görmüyor musun?
Hayat denizinin dibinde saklanan o inci tanesi gibi taşısın seni hayat.
Yol ver bana…
Suyun akışını bozmadan akan çağlayanlar gibi yol ver bana…
Bir uçurumun kenarına açılan karanlığa düşüvermeden yol ver, olur mu?
Makbul olmayan o helalin ateşi kor oldu dudaklarımda.
