Yaşlı adam her sabah aynı bankta oturuyordu. Parkın en eski sakura ağacının altında. İlkbahar gelmişti. Ağaç, ince pembe çiçeklerle doluydu. Ama nedense adamın gözleri çiçeklerde değil, yere düşen yapraklardaydı.
Bir gün genç bir kadın ona yaklaştı ve “Her gün buradasınız,” dedi. “Ne izliyorsunuz?” Yaşlı adam başını kaldırırken gülümsedi ve “Düşeni,” dedi. Kadın şaşırarak “İnsanlar genelde açanı izler,” dedi. “Gençken ben de öyleydim,” dedi adam. “Açan şeylere bakardım, başlangıçlara… Umutlara…”
O sırada bir yaprak omzuna düştü. Adam onu alıp avucuna koyarken “Sonra hayat, bana düşeni öğretti,” derken kadın sessizleşti. Adam devam etti, “Bir oğlum vardı. Bir gün gitti ve bir daha dönmedi. Bir eşim vardı, hastalık aldı onu. Bir işim vardı, yavaş yavaş elimden kaydı.” Kadın ne diyeceğini bilemedi. “Peki neden hâlâ buradasınız?” diye sordu sonunda dayanamayarak. Adam hafifçe gülerek “Çünkü hikâye bitmedi,” dedi.
Rüzgâr hafifçe esti. Ağaçtan birkaç yaprak daha düştü. “Bak,” dedi adam. “Bu yapraklar düşüyor. Ama ağaç hâlâ burada ve yeniden açacak.”
Kadın, ilk kez yere dikkatle baktı. Düşen yaprakların arasında küçük, yeşil filizler de vardı. “İkigai’niz bu mu?” diye sorarken adam başını salladı. “Benim ikigai’m… düşerken bile devam eden şey. Kaybettikten sonra bile içimde kalan anlatma isteğidir,” dedi gözleri parlayarak.
Kadın yanına oturdu. “Benimki ne olabilir?” diye fısıldadı. Yaşlı adam gökyüzüne baktı. “Onu kimse sana söyleyemez,” dedi. “Ama bir gün, en zor anında bile ‘Henüz bitmedi,’ dediğinde… İşte orada başlar.” O gün, ikisi de uzun süre konuşmadı. Sadece oturdular.
Ve birlikte, düşen yaprakları izlediler.
