Okuyoruz, okuyoruz, bazen dönüp bir bakıyoruz, üç kitap önce okuduklarımızı unutmuşuz. Kim kimdi, olay akışı neydi; karakterlerin adı, yaptıkları bir sonrakine karışmış gibi. Okurken duygulanıyor, satırlar arasından süzülenleri kendi duygularımız veya durumlarımızla özdeşleştiriyor, bazen ağlıyor, bazen gülüyor, çokça düşünüyor, başka bir âleme gidiyoruz. Unuttuğumuz detaylar olduğunu fark edince de hayıflanıyoruz. Not alıyorsak ne âlâ, yoksa karışıp ebru gibi desen desen yok oluyorlar sanki hafızamızın dehlizlerinde.
Oysa yıllar boyu okuduklarımızın tortuları hep bizde. Farkındayız değil mi? O karakterlerin hepsi bizimle. Yaşadıkları, kararları, duyguları gerektiği anda yanımıza geliyor, belki de omzumuzun üzerinden bir fikir fısıldıyorlar. Belki yol gösteriyorlar. Teselli ediyorlar. Tortular… Ama çok da canlılar. Gizli kahramanlar gibi.
Yazdıklarımızın tortuları da ayrı bir konu. Bir tema hakkında yazdıktan sonra ya da bir öykünün içine daldığımda çoğunlukla kendimle ilgili bir farkındalık yaşarım. Şaşarım, “Bu da bende var mıymış?” diye. Yazmak, biraz düdüklü tencerenin pıs pısladığı buhar gibi. Onlar sayesinde içimizde kaynayanlar, ufak ufak çözülüyor, gerilim azalıyor. Yazdıkça içimizde biriktiğinden bile habersiz olduğumuz duygular, tortular, kelimelerin kılığına bürünüp bizi şaşırtıyor. Havaya yayılan internet sinyalleri gibi insanları birbirine bağlıyor, en güzeli de şifalandırıyor. İyi ki…
Bol bol okuyup yazdığımız günlerde buluşmak dileğiyle.
