Zamanın ipi çekildi yukarıdan,
Çaldı zil bir kez daha uzaklardan,
Gözlerim gözlerini arıyordu o sıra,
Duymadım, görmedim, bilemedim,
Dudaklarım kilit oldu söyleyemedim,
Ardından gelmeye cesaret edemedim,
Ama özledim, hep özledim…
Şimdi sen uzakların göğünde bir duman,
Kulaklarımda uğuldayan ve hiç dinmeyen bir çığlık
Ve dilimden hiç düşürmediğim türkümsün…
Yüreğimin sesini bastıramıyorum,
Parmaklıklar ardından senin göğünü görmeye hasret kalmış
Bir mahkûmdur o; yıllardır dili lal, gözleri nemli…
Kalktım dibinden yatağımın kaldırdım kendimi
Astım suretimi tavana, baktım karşımda bir ayna,
Aynada senin aksin…
Çıkardım ipi boynumdan, çözdüm düğümünü yüreğimin,
Ellerimi uzattım sana…
Uyandım, bir otobüsün camındaydım,
Gidiyordu durmadan gidiyordu anbean,
Gidiyordum ben de senden, şehrimden…
Uzaktasın, uzaktayım, uzaktayız…
Aramızda inanılmaz uçurumlar,
Onulmaz yaralar ve tarifi imkânsız
Bir özlem var her şeye rağmen…
Gidiyorum yüreğim acıyor,
Yüreğim ağrıyor ve ağlıyor usulca…
Derinden ve kendi içine kanayan bir yara gibi akıyor sıcacık…
Tuz basmak istiyorum, sadece tuz, daha çok acıtmak
Daha çok kanatmak için…
Çünkü biliyorum kanayarak iyileşeceğim yine
Kanayarak, acıtarak…
Acı, ruhumu incecik gagasıyla kemiren bir kuş şimdi,
Dokundukça sızlatıyor…
Sonra aldıklarını geri vermek istercesine besliyor yeniden merak etme…
Sadece biraz zaman, biraz keder, biraz düşler…
İlacı yok acının ama
Zaman iyi bir oyuncudur,
Onun yerine sarmalar seni, unutturur…
İnanma, sadece öyle zannettirir…
Zamanın ipi çekildi yine işte…
Zaman, ucuna iğne takılı bir sopa, ne zaman
Uçurmaya çalışsan balonlarını patlatır ve kaçar
Muzır bir çocuk gibi…
Zaman, çocukluğunu çalan; zaman, uçurtmanı uçurmaya çalışırken
Rüzgârını alan ve oyunlarda suçu üstüne atıp
Şikâyet ederek pis pis sırıtan…
İşte senle budur aramızda olan, sadece zaman…
