Dünya Bey, bir gün geldi ki her şeye şahit oldu. Talihsizlikle öyle birine denk geldi ki hayat yolunda; adamın saçı var ile yok arasında, iri gövdesiyle girdiği her yere sığmaya çalışan, göbeği herkesten önce içeri giren, köse bir adamdı.
Bunların hiçbir önemi yoktu aslında. İnsan fiziksel özellikleriyle ne büyürdü ne de küçülürdü. Bu adamın sadece çok tuhaf bir özelliği vardı. Hiçbir işe yaramıyordu. Öyle işe yaramıyordu ki bazı evlerin salonunun tam ortasında duran sehpa, masadaki tuzluk, kıyafetlerini astığın askı, banyodaki terlik bile daha faydalıydı. Çünkü bir amaca hizmet edip bir insana yardımcı oluyorlardı. Yoklukları hep hissediliyordu. O ise yeryüzünde sadece yer kaplıyordu. İnsanlığa en ufacık bir faydası dokunmuyordu.
Ama şansı yaver giden biriydi. Kötü şansı mı denir, bunun matematiği nedir, bilinmez ama altın hayata Dünya Bey’in sayesinde ulaşmış bir adamdı. Taş olsa çatlardı, Dünya Bey çatlamadı. İyi niyeti ile adamın önüne dünyaları serdi. İyi niyet hiçte sandığı kadar iyi olmamıştı. İyi niyetini kötü birine sunarsan salt kötülük ile karşılaşırdı insan. Öyle de oldu.
Dünya Bey çalıştı, o övündü. Dünya Bey üretti, o sahiplendi. Dünya Bey yoruldu, o dinlendi. Dünya Bey kazandı, o çaldı. Sonra aynaya baktı, bunlara; başarı dedi. Oysa gördüğü başarı değil, başkalarının emeğinin yansımasıydı.
Dünya Bey, uzun uzun düşündü. Kendi kendine mırıldandı. “Ben bu dünyanın yükünü kendime almışım. Dünya bile yükünü hafifletir bazen. İsim vermeye gerek yok, bazen bazı hareketler, bazı isimleri gereksiz kılar; anlam yüklediğin, zaman ve emek verdiğin her kimse zamanında hiç olmamış gibi ‘yok’ olur. Ve gün gelir o insanlar isimleriyle değil, geride bıraktıkları boşluklar ve verdikleri zararlar ile belki hatırlanır.”
Bir askının bile işe yaradığı dünyada hiçbir işe yaramayan bir adamla denk gelen Dünya Bey’in sekiz senelik hikâyesinin özetini okudunuz. Teşekkürler.
