Günlük hayatta basit bir ev işi yaparken olduğunuz hâlinizle sizi resmetseler nasıl hissederdiniz? Belki elinizde bir süpürgeyle, belki mutfak tezgâhına yaslanmış dalgın bir bakışla… Hayatın o en yalın, en gösterişsiz ânında durdurulmak ve bir tuvale aktarılmak kulağa nasıl gelirdi? Eğer bu resmi yapacak kişi Ressam Eric Bowman ise, o sıradan ânın bir şahsiyete ve zamansız bir hikâyeye dönüşeceğinden emin olabilirsiniz.
Bowman’ın yeteneği o kadar güçlüdür ki o kalın fırça darbeleriyle en basit ânı bile âdeta tarihin derinliklerinden kopup gelmiş bir başyapıta dönüştürür. Tuvaldeki zamansızlık hissi ve durağanlığın ihtişamı… O sıradan gibi görünen ev işlerinin dahi ardındaki varoluşu, mecburiyeti, o sessiz “bakım verme” emeğini ve tüm bunların gizli kıymetini hissetmenin keyfi gerçekten bambaşkadır.
Bowman; sıradan insanın, sıradan anların ve gündelik emeğin kutsallığının peşindedir. Bilhassa kadınları hayatın tam da içindeki hâliyle görebilir… Bowman o ânı altın sarısı bir ışıkla dondurur; anlık hâlinizi bir heykel gibi anıtsallaştırır. Resme bakarken ışığın ve rengin estetiğiyle büyülenirsiniz, hayatın o rutin ritmiyle kendinizi dışarıdan bir gözle keşfedersiniz. Tuvalin karşısında hissettiğiniz yegâne şey; “Görülüyorum, fark ediliyorum ve olduğum hâlimle çok kıymetliyim,” duygusudur.
Elinizde bir süpürgeyle ya da mutfak tezgâhına yaslanmış dalgın bakışlarınızla o karede siz varsınız. Çünkü hayat sadece sahnelerde veya büyük başarı hikâyelerinde akmaz. Hayat, kimsenin bakmadığını sandığınız o mutfak tezgâhının başında bile sizin ellerinizde yeniden üretilir. Hatta sıradan bir günün telaşıyla pişirdiğiniz o yemek, kuşaktan kuşağa aktarılacak en büyük mirasınız oluverir. Durup, yavaşlayıp, o an ne yapıyorsak yapalım, o ânın içinde tamamen var oluruz.
Kendinizi unutmadan, bir başkasının gözünden, tüm o emeğiniz, mecburiyetiniz ve doğallığınızdan elde kalan anılarınızda… Olduğunuz hâlinizle, her ne yapıyor olursanız olun, o ânın başrolünün daima siz olduğunuzu hatırlatıp… Soruyorum:
Sıradan anlar kime göre sıradan?
