Bir gün içe
yöneldim,
doldum taştım,
bir gün
okyanus olup engince aktım.
Sordular bana
“Kimsin sen?” diye,
bir tebessüm
gönderdim
kalplerinin en
derinliklerine.
“Anlamadık,”
dediler meraklı gözlerle,
tuttum
ellerini heyecanla titreyen ellerimin üstüne.
Kapattım
gözlerimi,
o vakit aktı
ruhumun çeşmesi.
Açtım gözümü
usulca,
açtılar
gözlerini aydınlıkça.
İki varlık bir
enerji oldu sonra.
Bir enerji ki
insanı kendine götüren,
yeryüzüne
seslendiren.
Başlarını
salladılar, “Anladık şimdi,” der gibi.
Kapattım
gözlerimi,
o vakit aktı
ruhumun çeşmesi.
Açtım
gözlerimi usulca,
açtılar
gözlerini aydınlıkça.
İki varlık bir
duygu seli oldu sonra.
İnsanın içinde
dolup taşan,
taştığına iz bırakan.
