Senin sevgin en tatlı kırmızı; şefkatiyle toz pembenin en tatlı notalarında gezinir, neşelenir ruhum küçük kız çocuğu misali.
Senin sevgin kırmızı; aşkının coşkusuyla deliler gibi çarptığında adına kalp dediğim… Yoksa, evet yoksa, alelade bir yumruk bedenimde. Senin sevgin kırmızı, damarlarımda gezinip o yumruğu çalıştıran.
Bir gün, muhteşem bir gün batımıdır; sivri kulelerin deldiği gökyüzünde ufuk çizgisinde bir deniz gibi yatar, sakin mavileri eşlik eder de bir mora çalar o güzelim altından topun ışıkları. Bilirim, başka yerlerde olsak da aynı gökyüzünün altındaki o kızıllık bizimdir.
Senin sevgin en derininden kırmızı. Gözlerin gözlerimde çakmak! Sıçrar bir kıvılcım, sessizce bir köşede duran barut tozlarımın üzerine. Ve bir yanda ben… Alevler sarar her yanımı aniden. Gözlerimin içine hücum eden yağmurlarım faydasız; ateş denizinde bir damla olabilir ancak onlar. Yanaklarımdan aşağı inen incilerim ıslatır saçlarımı.
Gezinirim vadilerimde; hayal kırıklıklarının derin yarlarından ulaşırım huzurlu yemyeşil ovalara, sonra bulurum kendimi tekrar bir öfke patlamasının içinde. Kaybettiğim sevginden kızgınım kendime; dinmek bilmez iç hesaplaşmamın rengi kıpkırmızı.
Senin sevgin geceler kadar kuzgun kırmızı. Zorla alıştığım yokluğunun tam orta yerine taht kuran varlığını görüp, sonra yine gömüldüğüm o karanlık.
Ansızın, yolculuğuma misafir o melodi yayılır arabada, nefes alamadığımı anlarım. Kesinlikle nefes alamıyorum, yanıyorum. Çıkmak istiyorum buradan, nefes alamıyorum. Çıplak yattığım gece yarıları, birbirini kovalayan saatler, ter içinde sıçradığım anlar… Hepsi, her şey kırmızı.
Sen benim en kıymetli hazinem, yakut kristalim. Senden ayrılmamak için sımsıkı tuttuğum avuçlarımı yaran sen… Sen, sana dair her şey kırmızı.
Saten geceliğimin altında tutkunun sıcağından başımı döndüren aşkınla sen, ben, biz kırmızı.
