Göğüs kafesimin karanlık dehlizlerinde, köhne bir saat kulesinin yalnızlığı hüküm sürüyor. Orada, etten ve kemikten öte, zamanın acımasız ritmini tutan gizli bir sarkaç var: Kalbimi tam ortasından yakalamış, kendi amansız sarkışına mahkûm etmiş bir sarkaç. Ne durup dinlenmeye izni var ne de beni bu bağdan azat etmeye niyeti. Ömür dediğim o koca muamma, işte bu sarkacın uçurumları arasında savrulup giden bir toz bulutundan ibaret.
Ve ben o hiç yitirmediğim umudumla yazıyorum…
Merhaba kalbim;
Sana bu mektubu, göğsümün sol yanında hiç durmadan kendini hatırlatan neşeli bir ümidin tam merkezinden, yani zamanın anlık da olsa sustuğu o denge noktasından yazıyorum. İki uçurum arasında geçen bir ömrün yorgunluğuyla, nihayet dürüstçe itiraf etme vaktim geldi; sana dünden daha çok hayranım… Buğulu bakan gözlerinin gözlemlediği yaşam hikâyesinden, hüzünlü yüreğinin ne kadar büyürse büyüsün hüznünü saklamayı maharet bilmesinden ve hâlâ sevgiye inanıyor oluşundan. Dünyanın tüm yobazlığına rağmen bir şiirde soluklanıyor olman, bir cümlenin içinde kendin olabilmen beni ziyadesiyle mutlu ediyor. Çünkü her başımı kaldırdığımda alnım, ellerim, gözlerim bir zalimin zulmüne şahit olurken seninle merhametin kuşlarını uçuruyorum her yeni gün.
Her sabah yeşile uyanıp, maviyi içime çekip, ellerinin değdiği her fidana gülümseyerek bakıyorum. Ayağının bastığı topraklar, ellerinle verdiğin can suları ve boyunu aşmış ağaçlarının gölgesi… Her gece aynı yıldızlarla uyumak, sabahları yeni uyanmış gözlerinle yanağıma bir öpücük kondurmanı istiyorum. Akşamları, evet en çok da akşamları bana kocaman sarılmanı istiyorum. Gönlünden geçeni istemeni gerçekleşince mutlu olmanı, bana gününü anlatmanı, aklından geçenleri, sesli söylenmelerini.
Mesela, seninle uzak yerlere gitmek istiyorum. Uzak yerlerin sükûnetine yarenlik etmek, film izlemek, akşam yemekleri pişirmek, yürüyüşlere çıkmak, şakalar yapmak, kahkahalarla gülüp gözlerimden yaşlar gelene kadar eğlenmek istiyorum. Kaygıyı, korkuyu ve mecburiyetleri unutmak istiyorum. Çoğu zaman zihnimin köşelerinde sadece endişeleri, “ya şöyle olursa”ları ve geçmişin keşkelerini fısıldadığını fark ettim. Seni suçlamıyorum; biliyorum ki bunu sadece beni korumak, hayata karşı hazırlıklı kılmak için yapıyorsun. Artık yapma ne olur. İnan bana, bu kadar tetikte olmana, beni sürekli uyarmana gerek yok. Bundan sonra biraz sakinleşebilir, derin bir nefes alabiliriz.
Bugün sana kalbimin en sıcak köşesinden sesleniyorum; sen benim en güzel masalımsın, hadi yüklerini bir daha hiç yolunun düşmeyeceği bir dağ başına bırak. Yanına birkaç çehreyi de koyarak.
Bugüne kadar sana karşı ne kadar sağır kaldığımı, seni hayatın gürültüsünde nasıl yalnız bıraktığımı fark ettim. Şimdi seni duyabiliyorum. Sesinin, soluğunun nahifliği ile gurur duyuyorum. Biliyorum, çok ihmal ettim kalbim; oysa sen benim bu dünyadaki tek yoldaşımsın. Artık tüm dolaplarını boşalttım, ruhumun askılarına senin istediklerini asarak başlayacağız. Üstelik giyilmedik hiçbir mutluluk bırakmayarak…
Sevgiler
