Cemile Koyuncu
1988 İzmir doğumluyum.
- Dibe ÇökenlerBir sallasam gönlümü şöyle, yeniden karışır mı dibe çökenler? Kopsa bir kasırga; toza dumana karışıp döner mi gidenler? Acı ekşi bir tat, kesif bir koku sardı…
- BuluşmaBu kış çok üşüdüm Nevzat. Sen beni yine sarıp sarmalayamadın diye mi yoksa yaşlılığıma bir adım daha yaklaştım diye mi, bilemiyorum. Beş yıldır, hiç…
- KırmızıKAN Tek başınaydı evde. Hafif bir karın ağrısı hissetti. Sonra bir sıcaklık iki bacak arasında. Altına kaçırmış olamazdı ya! Külodunu indirince kan gördü…
- Bir TaşımSoğanları kavurdu önce, kısık ateşte iyice ölene kadar. İçi de böyle yavaş yavaş ölmedi mi Nalan’ın? Koku bütün evi kaplarken korku da tüm benliğini kapladı…
- BedduaNe demek 'evinin kadını'? Ev nedir ki? 'Dört duvar' mı, 'yuva' mı, 'aşk' mı, 'itaat' mı, 'zorunluluk' mu yoksa 'mutluluk' mu? Kalktı, sabah hazırladı…
- DenklemDiyorlar ki; Evde kaldı, yolludur bu, bak nasıl da açık giyinmiş, makyajı da abartmış, o nasıl kahkaha öyle, herkese selam veriyor, kız mıdır kadın mıdır…
- VedaTek bir alevinle yakıverdin kırk mumu baba. Tek tek sönecek her biri ama sonuncusu hep benimle kalacak değil mi, o titrek ışığıyla? Gün ışıyor bak, herkes…
- AylinBu sabah öldü Aylin. Apartmanımızın kapısının önünde, merdivenlerin üzerinde; takıntıyı aşk, ısrarı tutku sanan, hayırı cevap olarak kabul etmeyen bir cani…
- ManifestoSen, Evet, sen güzel kardeşim. Kadın olmanın ağır yükünü ama evrenin tüm renklerini her hücresinde taşıyan biriciğim. Benim gibi, bizim gibi nicesinin sessiz…
Kolektiften
Tüm yazarlar →
