İçimde koca bir toz bulutuyla yaşadığımı fark etmem çok uzun zaman aldı.
Sonra bir gün uyandım. Güneş odanın içine vuruyordu. Havada usul usul süzülen tozları izlerken anladım ki temizlenmesi gereken yalnızca ev değildi. Asıl toz içimdeydi. Duygularım, korkularım, söyleyemediklerim kalın bir toz tabakasının altında kalmıştı.
İnsan çevresini ne kadar temizlerse temizlesin, içini temizleyemedikten sonra her yer toz olabilir.
Her şeyden zordur insanın içini temizlemesi. Korkularıyla, acılarıyla, kaygılarıyla ve hayal kırıklıklarıyla yüzleşmek kolay değildir. Çünkü insan bazen en çok kendinden kaçar. Görmezden geldikçe toz birikmez sanır. Oysa toz sessizdir; acele etmez. Sadece bekler.
Sonra bir gün güçlü bir rüzgâr eser. Yıllardır üzerine sinen bütün tozu havalandırır. Ortalık bulanıklaşır. Göz gözü görmez olur. İşte tam o anda, yıllardır sakladığın gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalırsın. Eğer cesaretin varsa…
İlk başta can yakar. Çünkü insan, yıllardır dokunmadığı yaralarına dokunmaya başlar. Ama bir şeyi temizlemeye başladıkça, daha fazlasını temizleyesin gelir. Her kaldırdığın tozun altından kendine ait başka bir parça çıkar.
Ben de yıllarca başkalarından duymayı beklediğim cümleleri kendime söylemedim. O cümlelerin üzeri de zamanla tozlandı. Bir gün aynaya bakıp ilk kez kendime “Seninle gurur duyuyorum,” dediğimde anladım ki yıllardır beklediğim ses aslında hep benim içimdeymiş. O an fark ettim; temizlenen yalnızca geçmiş değildi, kendime bakışım da değişiyordu.
Bazen o rüzgârın gelmesini beklemek gerekir, bazen de pencereyi kendin açarsın. Benim için o pencere, kendime dürüstçe bakmaya başladığım andı. Ne kadar yorucu olsa da içimde birikenleri görmezden gelmek yerine onlara dokunmayı seçtim. Temizledikçe hafifledim; hafifledikçe kendime biraz daha yaklaştım. Belki de insanın kendine dönüşü, tam da yıllardır sakladığı şeylerin üzerindeki tozu kaldırmasıyla başlıyor.
Gerçeklerle yüzleşmek insanı her zaman mutlu etmez. Ama insan kendini tanımaya başladığında, içinde tarif etmesi zor bir huzur filizlenir. Çünkü en büyük hafiflik, kendinden kaçmayı bıraktığında gelir.
Belki de en büyük temizlik, evimizi değil; içimizi süpürebilmektir.
Çünkü bazı tozlar eşyaların üzerinde değil, insanın kalbinde birikir.
Sevgiler
