Çocukluğu Benimle Kırılan Sevgilim,
Örselenmiş bir çocukluğun ardından sana bu satırları yazarken, ikimizin de bir zamanlar içinde kaybolduğu o bilinmezliği hatırlıyorum. Ne “şimdi” vardı ne de “yarınlar”. İçimiz buruk, dışımız yokluktu. Ayak izlerimiz silinmiş, gölgelerimiz birbirine karışmıştı. Umut çoktan çekip gitmişti. Dünler usul usul kayboluyordu. Buna son verecek gücü de bulamıyorduk. Ama böyle de devam edemezdik. İkimizden biri, belki de daha güçlü olan taraf, bu olup bitene bir son vermeliydi. Oysa bizi bu sona mecbur bırakan hayatın kendisiydi. Aşk elimizden alınmış, her şey bir anda yok olmuştu. Belki de artık sevmeye bile niyetimiz kalmamıştı. Önemli olan yalnızca ayakta kalmaktı. Bu, herkesin kaybedeceği bir savaşa dönüşmüştü.
Şimdi nerede ve kiminle olduğunu bilmiyorum. Hiç mi aklına gelmiyor o güzel günler? Unutmuş olamazsın.İnsan bazı şeyleri kolay kolay unutamaz. Birbirimizi hafife aldık. Önce ellerimiz ayrıldı, sonra kalplerimiz, en sonunda da yollarımız. Ansızın çıkıp gelsen şimdi. Biraz merakla, biraz da sevgiyle. Geçmişe kısa bir yolculuk olurdu bizimkisi. Hikâyemizin ıhlamur kokan bir tarafı vardı. Sen kuzeye, ben güneye giderken ömür usulca geçti. Farklı diyarlarda yaşarken yıllar sessizce akıp gitti. Keşke yeniden dönebilsek, hiç fark ettirmeden. Belki de yanlış zamanda karşılaşmış iki insandık. Yıllar sonra yeniden bir araya gelirsek, çocuk kalplerimiz hâlâ kırık olur mu? İyileşmeyen yaralarımız hâlâ bizimle mi olur?
Mutluluk çocuksu gülüşlerimizde saklıydı. Karmaşık ve bilinmez sulara birlikte atıldık, o sulardan çıktığımızda ise birbirimizi tanıyamaz hale geldik. Nerede başlamıştı hikâyemiz? Çocuklukta mı,umutta mı,yarınların sonsuz göründüğü zamanlarda mı?
Hatırlıyor musun? Yeryüzündeki en güzel güneşi birlikte batırmıştık bir yerlerde. O günden sonra sanki güneş hiçbir yerde aynı batmadı. Ellerinin ellerimi tuttuğu anlarda dünya bambaşka renklere bürünürdü. Sen yokken ise bütün renkler silinirdi. Şimdi sen olsaydın, her yer çiçek açardı. Ama biz çıkmaz sokaklarda bile birbirimizi kaybettik. Önce duygular sardı bizi, sonra zamanın koynunda asılı kalan her şey yarım kaldı. Gidilecek yollar kapandı. Her şey eksik, her şey yarımdı. Oysa birlikte çıkmıştık o yola. “Biz” olacaktık. Ama kavuşmamız bir hayal olarak kaldı. Belki başka bir hayatta yeniden karşılaşırız. Çünkü bazı kelimeler hiç söylenmemeli, bazıları ise tam zamanında söylenmelidir.
Şimdi geriye yalnızca örselenmiş bir çocukluk kalıyor.
Hoşça kal, daima sevgiyle kal sevdiceğim…
