Kırmızı. İnsanlık tarihi boyunca kanın rengi, aşkın ve tutkunun sembolü, tehlikenin alarmı ve enerjinin kaynağı olmuştur. Yeni yıl geldiğinde ise bu güçlü renk, tüm bu anlam katmanlarını bir araya getirerek bir coşku perdesi kurar. Kırmızı paketler, şapkalar, süsler; yeni bir başlangıcın heyecanını ve kolektif bir neşe hissini vaat eder. Kırmızı yeni yıl, her şeyden önce devasa bir tüketim senfonisidir. Parlak vitrinler, indirim etiketleri ve albenili ambalajlar, kırmızının tutku ve enerji vaadini, bir satın alma zorunluluğuna dönüştürür. Yeni bir yıla “yeni bir ben” olarak girme, sevdiklerimize olan bağımlılığımızı pahalı bir hediye ile kanıtlama ve masamızı olabildiğince zengin donatma baskısı, toplumsal bir ritüel olarak sunulur. Bu, kırmızının bize sunduğu bir mutluluk garantisidir; sanki yeterince parlak süs alırsak, yeterince kırmızı şapka takarsak ya da en pahalı yemeği hazırlarsak, otomatik olarak mutlu olacağız.
Bu tüketim coşkusu, günümüzde en keskin hâlini sosyal medyada bulur. Herkesin “mükemmel” kurulan sofrası, şömine başında hediye açma pozları ve filtrelenmiş kahkahaları… Bütün bu zoraki neşe gösterileri, yeni yılın kırmızısını adeta bir filtre gibi kullanarak, arka plandaki gri gerçekliği gizler. Oysa o coşku dolu, rengârenk fotoğrafların hemen arkasında, çoğu zaman yoğun bir yalnızlık, gösteriş yorgunluğu ve ekonomik baskıdan başka bir şey kalmaz. Sosyal medya kırmızıyı bir başarı standartlarına dönüştürür; bu standarda uymayanlar ise sadece o yılbaşı gecesi değil, yılın tamamında başarısız ya da yetersiz hissetmeye başlar.
İşte bu noktada kırmızının anlamı ironik bir dönüşüme uğrar. Bu lüks tüketim ve gösteri furyası, toplumsal bir uçurumu da görünür kılar. Bir yanda binlerce liralık süslemeler ve yemekler varken, diğer yanda aynı şehirde sokakta kalanlar, ısınamayanlar ve o kırmızı paketi açamayacak durumda olanlar vardır. Kırmızının vaat ettiği bolluk ve bereket, yalnızca belirli bir zümrenin erişebildiği bir ayrıcalıktır. Geri kalan çoğunluk için yeni yıl, kırmızı bir umut yerine, biriken borçların ve katlanılan yoksunluğun keskin bir hatırlatıcısıdır.
Tüm bu tüketim ve gösterisi baskısının ortasında, yeni yılın gerçek anlamını yakalayan, bir bakıma bu toplumsal gerçekliğin şanslı istisnaları da vardır. Bu insanlar, sosyal medyanın parıltısından ve zorunlu neşe dayatmasından uzakta, sadece senenin yorgunluğunu atmak isterler. Onlar için ne masanın pahalılığı ne de süslerin fazlalığı önemlidir; önemli olan, ruhen en rahat oldukları masada, en güvendikleri insanlarla bir arada olmaktır. Gösteriş için değildir masalarının renkleri, kahkahaları. Onların kırmızısı, bir tüketim emri değil, gerçek bir aidiyetin ve huzurun sıcaklığıdır. Yeni yıl coşkusunun gösterişçi ve yüzeysel doğasını eleştiren kritik bir gerçek ortaya çıkar: “Hangi masada oturduğunuz önemli değil, lakin masada kimlerin olduğu çok önemli.” Bu samimi sofralar, yeni yılın zorunlu parıltısına kapılmadan, sadece mevcudiyetin değerini kutlayabilen, bu senenin en şanslı insanlarıdır. Onların masalarındaki samimiyet, geri kalan çoğunluğun yaşadığı zoraki sahte coşkunun ne kadar yaralayıcı olduğunu daha iyi gösterir.
Kırmızı renk, kimi zaman zorunlu tüketimin ve sahte neşenin perdesi olurken; kimi zaman da samimiyetin, aidiyetin ve ruhsal rahatlamanın sıcaklığına bürünür. Dileğimiz: yeni yılın, tüketim çılgınlığının yarattığı sahte neşeyi değil, gerçek ve karşılıksız sevgiyi getirmesi; her masanın maddi gücünden bağımsız olarak, sadece huzur ve güven dolu insanlarla kurulmasıdır. Bu sene kırmızı rengi, toplumsal yaraların sarıldığı, iyileşen bir ruhun manifestosu olsun.
