Bir perde kapandı, bir şarkı sustu,
“Bitti” dedi dilimiz, bir nefeste yuttu.
Oysa zaman akıp giderken sessizce,
Geriye sadece o ağır tortu kaldı.
Çocukluk bir masaldı, koştuk ve bitti,
Dizdeki yaralar çoktan silindi gitti.
Ama sokağın kokusu, o eski bayramlar,
İçimde tortu gibi birikip kaldı.
Aşklar ki fırtınaydı, geldi ve geçti,
Herkes kendi için yeni bir yol seçti.
Gözlerin rengi unutulsa da çoktan,
Sinede sızlayan o tortu kaldı.
Kalanı yük sayma, o ruhun özüdür,
Geçmişin bugüne söyleyen sözüdür.
Hayat bir fincan kahveyse eğer,
Hatırası fincanın dibinde kaldı.
