“Fikret ;
Son sözü en baştan söyleyeyim, bu bir ayrılık mektubu. Aslında tek bir iz bırakmadan ortadan kaybolmayı çok isterdim ama geçmiş yılların hatırı var hâlâ.
Âdet olduğu üzere Sevgili Fikret diye bile başlayamadım mektuba, görüyorsun. Aramızda sevgiye dair hiçbir şey kalmadı artık.
Nereden çıktı şimdi bu ayrılık, diyorsan deme. Sen de farkındasın, biz çok farklıyız Fikret. Ayrı dünyaların, ayrı türleriyiz. Sen gösterişli, yırtıcı bir Bengal kaplanısın kükremeni kilometrelerce öteye ulaştıran, bense titrek mavi tüylere sahip ürkek bir kuşum; kendi cıvıltımı kendime bile zor duyuran. Nasıl devam edebiliriz ki biz?
Bu ayrılık kararını alırken bir zamanlar birbirimizi sevmiş olabilir miyiz, diye düşündüm uzun uzun. Fark ettim ki sevgi değil, kimyasal bir çekimdi bizimkisi ve bu formül okside olmaya mahkumdu.
Ben bugün aynaya baktım aylar sonra Fikret. Birlikte geçirdiğimiz yılların sonrasında eski benden bir şeyler aradım ama hiçbir iz bulamadım. Annemin son hâllerine rastladım, boş bakan gözlerimde. Aynadan bana bakan ben değildim, annemdi ve ben anneme benzemekten bile korkarken annem olmuştum.
Annemi sana hiç anlatmadım, onu hiç tanımadın sen. Konusu açıldıkça geçiştirdim. Ne anlatabilirdim ki onunla ilgili? Birlikte sadece on beş yıl geçirebildiğim annem, sanki tüm duygularını içine hapsetmiş buzdan bir heykeldi benim için. Mutlu muydu, üzgün müydü, kızar mıydı, heyecanlanır mıydı? Hiç bilmiyorum, ne tuhaf.
Çok isterdim mutlu bir aile kuralım, torunlarımızı kapılarda ağırladığımız sıradan bayramlar kutlayalım ama yapamadık Fikret. Ben yanında anneme dönüştüm, sen ise hiç temas etmediğin hâlde babam koktun. Ve yıllar önce tecrübe etmiştim, babam anneme iyi gelmiyordu. Babam annemi sevdiğini söylerdi ama annem gözümüzün önünde erirken babam onun için hiçbir şey yapmadı. Bu sevgi olamazdı.
Biliyorum sen böyle şeyleri arabesk bulursun ama yazmadan edemeyeceğim; ben ne zaman kırmızı bir kamyon görsem içindeki İlyas’ı indirip Cemşit’i oturtuveriyorum Asya’nın yanına. Çünkü bende malum sorunun cevabı tek; sevgi babamın ve senin asla gösteremediğiniz emeğin ta kendisi.
Ben bundan sonra hayatında olmayacağım Fikret. Ne olur bana ulaşmaya çalışma. Biliyorum böylesi ikimiz için de daha iyi olacak. Sen daha çabuk alışacaksın yeni hayatına, daha mutlu olacaksın biliyorum. Belki henüz kendine bile söylemedin ama bunu sen de istersin.
Beni merak etme, ben gerçek sevgiyi bulana kadar emek verip aramaya devam edeceğim. İyi olacağım sonunda çünkü kendime sözüm var; bir bayram sabahı annem gibi bir ipin ucunda son bulmayacak nefesim.
Türkan..
