“İyi misin?”
Bu soruyu şimdi size sorsam… Gerçekten dürüst olun. Ne cevap verirdiniz?
Ezberden çıkan “İyiyim” mi? Yoksa içinizden geçen o gerçek cümleyi söyleyebilir miydiniz?
Ben uzun zamandır bu soruya alışılmış cevabı veriyorum. “İyiyim.” Çünkü bir gün “İyi değilim,” dedim de ne değişti?
Dünya dönmeye devam etti. İnsanlar kendi hayatlarına kaldıkları yerden devam etti. Konu değişti, sohbet bitti. Ben ise bir şey öğrendim: Bazen insanın kötü olduğunu söylemesi bile hiçbir şeyi değiştirmiyor. Belki de bu yüzden zamanla içimde olanları anlatmaktan vazgeçtim. İnsan, anlaşılmadığını hissettikçe sessizleşiyor.
O günden sonra “İyiyim,” demek daha kolay geldi.
İnsanlar sık sık “Şükret,” diyor. Ediyorum.
Sahip olduklarımın farkındayım. Hayatımda güzel şeylerin olduğunu da biliyorum. Ama şükretmekle anlaşılmak aynı şey değil. İnsanın aynı anda hem minnettar hem de yorgun olması mümkün. Bunu anlatmak ise düşündüğümden daha zor.
Bazen insanın bir çözüme ihtiyacı olmaz. Kimsenin yaralarını sarmasına ya da hayatını değiştirmesine gerek yoktur. Sadece biri gerçekten dinlesin ister. Cümlesi bitmeden öğüt vermesin. Duygularını küçümsemesin. “Geçer,.” deyip geçmesin. Çünkü bazı acılar çözüm değil, sadece anlaşılmak ister.
En garibi de şu…
İnsan bazen kalabalıkların içinde bile kendini bomboş hissedebiliyor. Etrafında sesler var, insanlar var, hayat akıp gidiyor ama sen sanki görünmez olmuşsun gibi. Konuşuyorsun ama duyulmuyorsun. Gülümsüyorsun ama kimse o gülümsemenin neyi sakladığını merak etmiyor.
Bazen kendimi boşlukta süzülüyormuş gibi hissediyorum. Ne düşüyorum ne de bir yere varabiliyorum. Sanki hayat devam ediyor ama ben ona uzaktan bakıyorum. Günler birbirine benziyor. Sabah oluyor, akşam oluyor ama içimde değişmeyen bir sessizlik var.
Belki de insanın en büyük ihtiyacı sevilmekten önce fark edilmek. Hiçbir sebep yokken gelen küçük bir mesaj…
“Seni düşündüm.”
“Bugün nasılsın?”
Ve bu sorunun gerçekten cevabı merak edildiği için sorulması…
Çünkü bazen insanlar “Nasılsın?” diye soruyor ama cevabı duymak için değil; sadece sormuş olmak için.
Bu yüzden artık çoğu zaman “İyiyim,” diyorum. Bu cevap herkesi rahatlatıyor. Kimse uzun uzun anlatılan kırgınlıkları, içe atılmış cümleleri ya da görünmeyen yorgunlukları taşımak istemiyor. Oysa insan bazen güçlü olmaktan yoruluyor. Her şeye yetişmeye çalışmaktan, hep iyi görünmek zorunda hissetmekten, kendi duygularını ertelemekten yoruluyor.
Belki de hepimizin içinde hiç büyümeyen küçük bir çocuk var. O çocuk ne büyük hediyeler bekliyor ne de mucizeler. Sadece biri gözlerinin içine bakıp gerçekten orada olduğunu fark etsin istiyor. Ve belki de iyileşmek, bütün soruların cevabını bulmak değil; ilk kez gerçekten duyulduğunu hissetmektir.
Çünkü bazen tek bir cümle, uzun bir sessizliğin içinden insanı hayata geri çağırabilir.
“Anlat… Seni gerçekten dinliyorum.”
