İnsanlar görürüm içimde
biraz sana,
biraz ona benzeyen…
Kiminde mutluluğuma bir tanıklık,
Kiminde düne ait sevinçlerim,
Kiminde yarına denk düşen heveslerim…
Kimi ayrı tutuyoruz bu kadar kendimizden?
Görünmez bağlarla bu denli iç içeyken!
Neyi paylaşamıyoruz,
evrende bu denli sevgi varken?
Kendi eksiklerimizi başka adlarda anarken,
Nasıl da aynı yerden sızlıyor insanın canı.
Birbirimize bu kadar benzerken,
Kime kalabilir insan bu kadar yabancı?
Aynı nehirden geçip başka kıyılara varsak da,
Aynı göğün altında ayrı düştüğümüzü sansak da…
Her karşılaşma kendimize açılan bir pencere,
En çok da kendini kırmamalı insan belki de…
İçinde bu kadar tanıdık sima varken,
ve her yüz hikâyemizden bir iz taşırken…
