Bayram arifesi, bizim evde olağanüstü duruma hazırlıklı ol… Annemin sesinin evin her köşesinden yankılanması demekti. Evde herkesin bir görevi vardı. Babam kurbanlık bakacak, ben poşet taşıyacak, annem mutfakta ikramlıkları yaparken bir yandan da babama talimat yağdırmayı hiç ihmal etmezdi.
“Tatlıyı eğri koymayın!”
“Pazarlık yaparken hemen inanma Ali.”
“Eve çabuk dönelim, yapılacak çok iş var.”
Babam her yıl olduğu gibi yine iddialıydı.
“Merak etme Sultan, kurbanlık işi bende.”
“Bu sene işi erken bitireceğim.”
Annem çantasını hazırlarken başını bile kaldırmadan cevap verdi. “Geçen yıl üç saat boyunca koyunla göz göze kaldın.”
Babam bozuntuya vermedi ama annem haklıydı. Babam kurban seçmiyordu, sanki hayvanları analiz ediyordu.
Sabah erkenden kurban pazarına gittik. Ortalık tam anlamıyla mahşer yeriydi. Satıcılar, “Abi son fiyat,” diye bağırıyordu.
Annem ise daha girişte kaynamaya başlamıştı. Bir teyze ile sohbet etti. Bir amcayla hemşeri çıktı. Bir satıcıyla pazarlığa girişti. Babam, “Hayvanın bakışları önemli,” dedi bana. Karşımızdaki koyun, o sırada ipini kemiriyordu.
Babam, pazarlığa başlarken, annemi göremedim. İkimizde, ilk başta önemsemedik. Çünkü annem normal insan gibi kaybolmazdı. O daha çok… yer değiştiriyordu. Aradan yarım saat geçtikten sonra, babamın yüzü yavaş yavaş asılmaya başladı..
“Sultan?” diye seslendi. Karşıdan, bir koyun dönüp, babamın yüzüne baktı. Babamın, sinir katsayısı olduğu yerden hızla yükselmeye başladı. Elini başına koyup kalabalığın içine baktı. O an, içimde, tarifi imkansız bir his oluştu: Korktum.
Bir anda, kurban pazarı arama kurtarma operasyonuna döndü. Babam, koyunların arasından gezinirken ben, çadırların içine bakıyordum. Annem gözden kaybolmuştu. Bir ara yaşlı bir amcaya sorduk. “Başında çiçekli eşarp olan bir hanım gördünüz mü?”
Adam hiç düşünmeden cevap verdi. “Evladım burada herkesin başında çiçekli eşarp var.”
Babam, annemi telefon ile aradı. Telefonu çalıyordu. Ama, annem açamıyordu. Uzaktan gelen, bir teyzeye sorduk. “Eşarplı hanımı mı arıyorsunuz?” dedi.
Babam heyecanlandı. “Evet, gördünüz mü?”
Teyze sakin sakin cevap verdi. “Bir arabaya bindi. Gitti.”
Babam dondu kaldı. “Nasıl yani?”
“Başka bir pazara kurbanlık bakmaya gidiyorlardı galiba.”
O, an babamın yüzündeki ifade şaşkınlıkla, korku birbirine karışmıştı.
Akşam oldu. Annem hâlâ eve dönmedi. İlk kez bayram arifesi, evimiz sessiz görünüyordu. Mutfakta, tatlı kokusu vardı ama annem yoktu. Babam camın önünde volta atarken sürekli kolundaki saate bakıyordu. Sabaha karşı, kapı çaldı. Koşarak kapıyı açtım. Ama gelen komşuydu. “Sultan, bulundu mu?” diye sordu. Babam, sadece başını iki yana salladı.
Ertesi gün, öğlen kapı yeniden çaldı. Babam, bir hışımla kapıyı açtı. Bu sefer, karşımızda annem duruyordu. Elinde poşetler, yüzünde sakin bir ifade… Sanki bir gündür kayıp olan insan o değilmiş gibi rahattı.
Babam söylenmeye başladı. “Sen nerdesin?”
Annem ayakkabılarını çıkarırken cevap verdi; “Başka pazara gittim. ”
“Dünden beri yoksun!”
“Kurbanlık bakarken hava karardı. Geç oldu. Beni evlerinde misafir ettiler,” dedi annem.
Babam şokta… “Tanımadığın insanların evinde mi kaldın?”
Sanki kaybolan o değilmiş. Annem şaşkın şaşkın, babamın yüzüne baktı. “Artık tanıyorum.”
Ben gülmemek için kendimi zor tutuyordum. Çünkü annem gerçekten kaybolmuş gibi değil, sanki geziye çıkmış gibi davranıyordu.
Annemin, kaybolma macerası, her bayram bizim evde gülerek anlatırdı. Babam “Bu kadın kaybolmaz… Başka insanların hayatına karışır,” derdi.
Yıllar sonra, bir bayram sabahı annem hastaneye gitti ve uzun süre eve dönemedi. Babam ise yıllar sonra sessizce aramızdan ayrıldı.
Şimdi, bayram arifesinde evimiz sessiz… Ne annemin telaşı var ne de babamın tatlı söylenmeleri…
Bazı insanlar gerçekten gitmez; güzel hatıraların içinde yaşamaya devam ederler.
Özlemle… İyi bayramlar.
