Hayat, ucu bucağı görünmeyen beyaz bir tuvaldir. Doğduğumuz andan itibaren önümüze serilen bu sessiz boşluk, sonsuz ihtimallerin ağırlığını taşır. Beyazın ağırlığı korkutur insanı. Yanlış renk seçme endişesi bedenini kuşatır. Oysa bilmeyiz ki hiçbir renk, o tuvalde sonsuza dek ilk günkü gibi kalmaz.
Zamanla tuval renklerle canlanmaya, kirlenmeye ve dolmaya başlar. Aile, şehirler, rastlantılar ve birçok yaşanmışlıklarla… Renkler bazen bir çocuk neşesiyle sürülür, bazen de titreyen bir elle. Kendi fırça darbeleri sandığımız çizgiler, aslında başkalarının dokunuşuyla şekillenir. İstemediğimiz renkler irademiz dışında yayılırken, hayalini kurduğumuz tonlar bazen yüzeye tutunamaz. Beyaz azaldıkça resim ağırlaşır; tam o an, beyaz en anlamlı yerinde durur ve bir süre bekler. Tuval renklendikçe, insan geçmişine döner; işte o vakit beyaz, ağır ağır geri çekilir.
Beyazı korumak istesen de o tren çoktan raydan çıkmıştır. İlk başta anlamsız görünen karmaşık renkler ve çizgiler, yıllar sonra seni var eden düzenin bir parçasına dönüşür. Açık renklerle başlarsın boyamaya. Sarı, sevinçlerindir; sevdiklerinle geçirdiğin en güzel yaz tatilidir. Mavi umutlarındır. Henüz varılmamış limanların, hayalini kurduğun okulun, seçtiğin yolundur. Kırmızı tuvalde çok azdır. En çok da o yorar. Çabuk koyulaşır; özen ister, ilgi ister. Kalbini hızlandıran o adı konmamış yakınlıklar, en çok incinen yerlerimizdir.
Kırık çizgilerin arasında kalan üst üste sürülmüş koyu renkler, yıllarca çabalayıp çırpındığın mücadelendir. Bazen o koyuluğu silmek istersin ama uzaktan bakıldığında resme derinliği veren tam olarak da o karanlıktır. Acı, hayatın gölgesidir. Gölge olmadan, ışığın varlığı asla fark edilmez.
Beyaz artık kenarlardadır, hâlâ umut vardır. Fırçayı elinden bırakmak istediğin o yorgun anlarda, beyaz sana bir şans daha verir. Yeniden başladığında fırçayı daha akıllı, daha cesur ve daha güçlü sürersin. Çünkü artık hataları kapatmayı değil, kaderine dahil etmeyi öğrenmişsindir.
Tuval hiçbir zaman tamamen bitmez. Son ana kadar kenarlarda korunan beyaz boşluklar, henüz cesaret edemediğimiz, konuşmaktan çekindiğimiz saklı yerlerdir. Hayat, o kenarda kalan beyazlar silinmediği sürece bize kendimizi yeniden anlatma hakkı tanır. Hayat beyaz bir tuvaldir; önemli olan tuvalin ne kadar temiz kaldığı değil, üzerinde bakmaya değer bir iz bırakıp bırakmadığımızdır.
