Ey insanoğlu!
Fütursuzca yağmaladın en saf sözleri,
Üflediğin her cümlede kanattın kelimeleri,
Sen müptezel ettikçe kutsal heceleri,
Onarıp o cevherleri, göndereceğim sana geri.
Hırsınla, egonla çürüttün adaleti,
Köprünün bittiği yerde bıraktın sadakati,
Hor gördün, saflık sandın belki masumiyeti,
Ne zaman bulacaksın özünü, hakikati?
Kadir kıymet bilmedin, harcadın dilindekileri,
Hiç ar etmedin, bir bir kirlettin değerleri,
Dünyayı hoyratça harcadığın yetmezmiş gibi,
Çürüttün tekrar tekrar dünyevi sözcükleri.
Öyle bir cevher var ki, senden esirgenmeli,
Sonsuza dek muhafızıyım, göndermem sana geri,
Umuttur onun adı, derinlerde gizlenmeli,
Pandora’nın kutusudur kutsal ve ebedî mabedi…
