Babam benim kahramanım değil de pusulam oldu hep. Bildiklerini, bilmediklerini, endişelerini, korkularını anlatıp yol göstermeye çalıştı kendince. Yere sağlam basmayı, düşünce kalkıp aynı inançla yürümeyi ondan öğrendim ben. Kızlarına hep inandı, hep güvendi. Biz de her yaşımızda onunla konuşmayı, tartışmayı çok sevdik.
Pusulam sağlamdı benim, hep orada olacağına inanıyordum. Babamsız hayata adım atarken hangisi daha çok korkuttu beni bilmiyorum: Yönümü kaybetmek mi, babamı kaybetmek mi?
Ben ne zaman babasız kaldım biliyor musunuz? Yorulup gittiğinde değil, her şeyi unutmaya başladığında. Önce zamanı unuttu, sonra isimleri, yolları, yüzleri, hatta kendi hikâyesini. Bütün yaşamını silerek kaybolmayı seçtiğinde babasız kaldım ben. En sonunda köşesine çekilip konuşmayı bıraktığında ben o dünyaya adım attım. Annemin beni onun yerine koyacağını, evin babası olacağımı hiç düşünmeden geçtim o kapıdan. O gün çocukluğumu geride bırakıp bambaşka bir dünyaya adım attım bilmeden.
Oysa kendimi bildiğimden beri adım atmaktan hiç korkmadım ben. Hep merak doluydum ve merakımı gidermenin heyecanını çok sevdim. Bilmediğim yollara girmeyi, yeni kapıları aralamayı, başka hayatları görmeyi çok ilginç buldum. Attığım adımlar bazen beni yepyeni dünyalara götürdü, bazen de müthiş hayal kırıklıklarına uğrattı. Ama yine de merak etmekten hiç vazgeçmedim. İçimdeki sesi hiç susturmadım. Belki de beni ayakta tutan, hep bir sonraki adımı söyleyen o sesti.
Ama bazı adımlar meraktan değil, sorumluluktan atılıyormuş. Gün geldi, fark etmeden, yürüdüğüm yollarda büyüdüm, birçokları gibi. Omuzlarıma konan yükleri saymadım. Çünkü saymaya kalksam belki yürümek zorlaşacaktı. Kimse bana, “Yoruldun mu, durmak ister misin?” diye sormadı. Ben de sormadım ama. Yürümeye devam ettim. Çünkü o sorunun cevabını verirsem devam edemem diye korktum. Galiba insan durmayı değil, yürümeyi öğreniyor önce. İyi ki de öyle.
Yoruldum belki. Ama devam etmeyi de babamdan öğrendim. Hâlâ onun adımlarını izliyorum. Bazen geriye dönüp baktığımda uzun bir yol görüyorum. Bazen de sanki hiç ilerlememişim gibi geliyor. Ama biliyorum ki yerimde saydığımı düşündüğüm zamanlarda bile kalbim, atacağım bir sonraki adımı biliyor.
Aslında herkesin hikâyesini biraz da attığı adımlar belirler, değil mi? Bugün benim attığım her adımda geçmişin izi var. Babamın sessizce kendi dünyasına geçişi, o dünyaya alınmadığı için kendini yapayalnız hisseden annemin hüznü, gerçekten büyümenin nasıl olduğunu anlamadan büyüyen bizler…
Ancak öte yandan, geleceğin de sesi var bu adımlarda. Çünkü bazen insan yolda kendini buluyor. O yüzden yürümeye ve bu dünyayı sonsuz merakla ve heyecanla adımlamaya devam. Bu hayat en çok yürüyerek öğreniliyor.
Ve ben hâlâ yoldayım. Kim bilir görülecek ne çok dünya, aralanacak ne çok kapı, yaşanacak ne çok farklı hayat var bu yolda. Bazı insanlar yol arar, ben yürüdükçe yol olmayı seçiyorum. Çünkü bu yolda attığım her adımın beni biraz daha özgürleştirdiğine inanıyorum.
