Kalbimi yoran her şeye elveda, ruhumda kanat çıkaran her şeye merhaba.
Bunca zaman beni eksik görenlere, sesimi duymayanlara ve kalbime yük olan herkese bugün veda ediyorum artık. Bu zamana kadar çok sabrettim, yok yere üzüldüm, sustum, yok sayıldım… İşte o an, kendim için yeni sınırlar çizmeye başladım.
Artık ben sizi yok sayacağım, hatta sizi saymayacağım bile. Çünkü olmayanlar zaten sayılmazlar. Kalbimi çok yordunuz; artık size veda ediyorum. Ve beni her zaman destekleyen, büyümemle gelişmemle gurur duyan insanlar hayatımda hep var olmaya devam edecekler.
İnsan yaş aldıkça farkındalıkları çoğalıyor. Önemli olanın, seni uzun süre kimin tanıdığı değil; seni kimin gördüğü, duyduğu, anladığı, değer verdiği olduğunu anlıyorsun. İşte buna olgunlaşmak diyoruz.
Benim de hayallerim var, kurduğum düşler, rüyalarım var; bana yol gösteren, bazen de yolumu şaşırtan. Ama ne olursa olsun, asla kendim olmaktan vazgeçmeyeceğim. İdeallerimin peşinden yürümeye, koşmaya devam edeceğim.
İşte o gün anladım ki insanın en büyük zaferi, başkalarına kendini kanıtlamak değil; kendinden vazgeçmemektir. Bir gün ismim o görkemli ışıklar altındaki sahneden çağrıldığında, dimdik kalkıp alkışlar arasında ödülümü aldığımda ise ilk sözüm şu olacak; “Teşekkür ederim, beni yok sayanlara!”
Herkes tuhaf tuhaf bakacak, “Ne oluyor? Ne diyor bu?” diyecekler.
Biraz bekleyip herkese şöyle bir baktıktan sonra sözlerime devam edeceğim; “Ben, beni yok sayanlar sayesinde bu konuma geldim. Kalbimi kıranlarla vedalaştığım an yeşermeye başladım. Çünkü bana değer verenlerin daha çok farkına varmaya başladım; beni olduğumun ötesine taşıyanlar ve potansiyelimi görenler… Esas teşekkürüm onlara.
Evet, siz! Beni yok sayanlar, üzenler, kalbimi bir cam parçası gibi kıranlar… Kendinizi bir şey sandınız değil mi, ilk önce size teşekkür ettim diye. Aslında bugün size kızgın değilim. Çünkü artık biliyorum ki bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize bir şey öğretmek için geliyor. Bana öğrettiğiniz en değerli şey ise kendi değerimi başkalarının bakışında aramamam gerektiğiydi. Artık güçlüyüm; arkamda olanlarla değil, yanımda olan sevdiklerimle.”
Bugün kendime bir söz veriyorum. Kalbimi yoran her şeye elveda, ruhumda kanat çıkaran her şeye MERHABA.
Ve bugünden sonra geçmişin yüklerini geride bırakacak, ruhumu hafifleten her yeni başlangıca kanatlarımı açacağım.
