İnsanın hayallerinin peşinden gitmesi kolay mı? Leonardo DiCaprio ve Kate Winslet’ı Titanic’ten yıllar sonra buluşturan Revolutionary Road, o eski romantik masalı alıp 1950’lerin hayatının tozlu raflarına hapsediyor. Ancak bu kez karşımızda dünyaları kurtaran kahramanlar değil; kendi küçük dünyalarının içinde boğulan, birbirini tüketen iki insan var.
Dürüst olmak gerekirse film yer yer insanı yoran bir yavaşlıkla ilerliyor. Ama bu yavaşlık boşuna değil; o her gün aynı trenle işe gidişler, aynı yapay kahkahalarla geçiştirilen komşu ziyaretleri, Frank ve April’ın hayatındaki o korkunç monotonluğu bize de yaşatıyor. DiCaprio bu filmde muazzam bir iş çıkarıyor. Onun canlandırdığı Frank, aslında sanılanın aksine “farklı” biri olmanın peşinde değil. Frank, içten içe o sıradan adam olmayı, düzenli maaşını alıp akşam evine dönmeyi seven bir adam. Onu korkutan şey sıradanlık değil; April’ın o bitmek bilmeyen “özel olma” hırsı ve Paris hayali. Frank sadece konforunu korumak istiyor ve April’ın hayalleri bu konforu tehdit ettiğinde o “ideal koca” maskesi düşüyor, yerini duvarları yumruklayan çaresiz bir öfkeye bırakıyor. İkilinin o bitmek bilmeyen, kurşun gibi ağır tartışma sahneleri Winslet ve DiCaprio’nun oyunculuk uyumuyla âdeta bir sanat eserine dönüşüyor.
Biz bu evliliğin yıkılışını izlerken, araya giren John Givings karakteri (Michael Shannon) ise filmin vicdanı gibi karşımıza dikiliyor. Toplumun “deli” dediği John, aslında herkesin gördüğü ama sustuğu o acı gerçeği Frank ve April’ın yüzüne çarpan tek kişi. John’un o sarsıcı dürüstlüğü, Frank’in sığındığı sıradanlığı ve April’ın imkânsız hayallerini çıplak bırakıyor.
Filmin sonu ise tam anlamıyla bir yıkım. Hiçbir hayali kalmayan, ruhu tamamen sönmüş bir insanın neye dönüşebileceğini April’ın o son sabahında, o korkunç sessizliğinde görüyoruz. O sahneler beni gerçekten sarstı; çünkü biliyoruz ki o anki sessizlik, aslında ileride patlayacak olan büyük gürültülerin, yaşanmamış hayatların ve bastırılmış acıların habercisi.
Bu filmi sevmemim asıl sebebi hikâyenin kendisinden ziyade, Frank ve April’ın o trajik parçalanışını bize bu kadar sahici yaşatan Dicaprio ve Winslet’tir. Onlar için başladım, onlar için bitirdim. Ve dürüst olmak gerekirse sadece onlar için de beğendim.
