En güzel an,
tüm evreni boylu boyunca görebildiğim o yoğun, derin
ama bir o kadar ışıltılı gözlerindeydi.
Yer yer kömür karası gözlerinde kayboldum,
yer yer o derin karanlıkta
en yaldızlı gecelerin ışığında kendimi buldum.
O gözler ki,
ruhumun bahçesini süsleyen
lavanta kokularıyla zihnimi köşe bucak ele geçiren…
O gözler ki,
beni bir kara deliğin çekimi misali
kendi gizemli karanlığının büyüsüne çağıran
ve o büyünün gizemini çözmeye çalıştıran.
Kim bilir,
belki de tüm evrenin sırrı onun gözlerinde saklı.
Onun gözlerinde ışıldıyor bu kapkaranlık gece,
kuşlar şarkılarını orada besteleyip, orada söylüyor.
Onun gözlerinde aydınlanıyor bu dünya
ve bu iflah olmaz sokaklar.
En güzel çiçekler onun gözlerinde açıyor.
Kim bilir,
belki de ebedi baharı duyuruyor bu yaldızlı gözler…
