Kentin gözleri geçiyordu, puslu sokakların arasında,
Göz kırpıyordu gece lambaları, gecenin ıssızlığında,
Soğuk caddelerin arasına sıkışmış duygularım,
Karanlıkta seslenir, amansız sancılarım,
Akşamın kızıllığı sızarken şehrin kuytuluğuna,
Işıklar örttü gözlerini, kapadı yine aydınlığa,
Ey kalbim,
Kalbim karanlığın köşelerinde saklı,
Kırık bir kutu içinde tuttum, tüm acı hatıralarımı,
İçimi titreten bir acıyla uyudum,
Gecenin karanlığı çökerken ben huzura mahrum,
İki acı arasında sıkışmıştı yüreğim,
Bu yaşadıklarımsa, duygularımda bir devinim,
Günün ışımasıyla huzurumla uyandım,
Acının tortularını ardımda bıraktım,
Gülümsedi güneş, yağmurun arkasında,
Kuzguni bulutlar ise dağıldı zavallıca,
Ey kalbim,
Kavuştun bak, mutluluğuna,
Yorgun düşmüş umutlarımı tuttum ellerimle,
Bir doğuş bu, bir umut, bir uyanış,
Huzurumu kucaklıyorum,
Bu büyük bir haykırış,
Soluğum, bir nefes ötemdeydi bak işte,
Nasıl özlemişim bu huzuru, üstelik senelerce,
Bıraktım kalbimde birikmiş acıların tortularını,
Kırıntılarını bile unuttum, yaşıyorum artık hayatımı…
