Yaz boyu çocuklarlaydık. Tam zamanlı anneydim yani. Şimdiyse okullar açıldı. Evde yapayalnız kaldım. Kendini yalnızca “anne” olarak tanımlayan bir kadından anneliği alırsan geriye ne kalır?
Duvarlar üstüme geliyor.
Çocukları yolladıktan sonra geri yatıyorum. Uyanık kalmak için sebebim yok. Ev temiz. Buzdolabı yemek dolu. Çocuklar geri gelene kadar yapmam gereken hiç ev işi yok. Hem, ev kadını olmak ne demek?
Bir motivasyon buluyorum içimde. Yataktan kalkıyorum. Kahve koyuyorum kendime. Koltuğa oturuyorum. Yapacak hiçbir şeyim yok. Bugünün diğerlerinden farklı olmasını istiyorum. Yazdan önce ne yapıyordum ben? Çocuklar okuldayken? Uyuyordum muhtemelen. Uyumadığımda ev işi yapıyordum. Ev işim yoksa ne yapıyordum? Hatırlayamıyorum.
Bu boşluğu ilk kez mi hissediyorum? İnanılır gibi değil. Oturmaya devam ediyorum. Dakikaları sayıyorum. Bu böyle olmaz. Kalkıp müzik açıyorum. Çocuklar büyüdü. Kahvemi nereye koydum küçücük evde? Neler yapıyordum eskiden ben zaman geçsin diye? Amacım sadece zaman geçirmek miydi? Resim yapıyordum bir ara. Çok kitap okuyordum. Ne faydası var bunların? Maksat gün geçsin. Tek amacım günü geçirmek olsun istemiyorum artık.
Kahvem soğumuş. Bir tane daha mı yapsam? Geçmişi hatırlayabilmeyi çok istiyorum. Eski halimden başlasam yeniden kendimi kurgulamaya. Eski halim nasıldı? Mutlu muydu? Bu boşlukla nasıl yaşıyordu da isyan etmiyordu? İsyan ediyor muydu yoksa? Ne çok cevapsız soru…
Varlığımın bir anlamı olmalı. Anne olmak dışında bir faydam olmalı. Başkasından önce kendime. Kendime faydam nasıl dokunabilir? Yazıyordum, evet hatırladım, yazıyordum. Koca bir roman yazmıştım. Ama iyi ama kötü. Editörlük de yapıyordum. Yoğun geçiyordu günlerim. Sosyalleşiyordum, evden çıkıyordum, arkadaşlarımı görüyordum, ormana yürüyüşe gidiyordum, spor yapıyordum… Çok şey yapıyordum.
Yaz bitti. Tam zamanlı anneliğin içindeyken her şeyi unuttum. Kendimi unuttum. Ne yaptığımı unuttum. Kendini yalnızca “anne” olarak tanımlayan bir kadından anneliği alırsan geriye ne kalır?
Okullar açıldı. Evde yapayalnız kaldım. Duvarlar üstüme geliyor.
Hatırlamam lazım. Anne olmadığım zamanlarda kendime kurduğum hayatı yeniden hatırlamam lazım. Bu boşluk iyi değil. Kahvem sıcak. Bir yudum alıyorum. Giyiniyorum. Ormana yürüyüşe gideceğim. Evet, yazacaklarımı en kolay yürürken toparlıyorum kafamda. Eski halim nasıldı? İyiydi. Eski halim iyiydi. Yeniden iyi olacak, biliyorum. Hem ev kadını olmak ne demek? Bin bir kadın var içimde onları yeniden keşfetmemi bekleyen… Belki bu kez daha da güzel olur her şey. Belli mi olur?
